Advies
Concurrerend waardenmodel
Het concurrerende waardenmodel is door R. E. Quinn c.s. aan de universiteit van Michigan ontwikkeld op basis van studie naar de belangrijkste indicatoren van succesvolle organisaties. Uit deze studie zijn twee dimensies naar voren gekomen die hierop van invloed zijn, te weten de wijze van sturing en de gerichtheid van een organisatie. Deze twee dimensies vormen in een assenstelsel de bouwstenen waarmee het model is opgebouwd. De beide dimensies kennen twee tegenovergestelde of concurrerende veronderstellingen ten aanzien van sturing en gerichtheid. Hieraan ontleent het model zijn naam: het concurrerende waardenmodel.
De dimensie sturing kent aan de ene kant van de as flexibiliteit, oordeel en dynamiek ten opzichte van het andere uiterste stabiliteit, orde en controle. De veronderstelling hierbij is dat organisaties aan de ene kant effectief zijn als ze veranderen, zich aanpassen en organisch zijn, of dat ze effectief zijn als ze stabiel, voorspelbaar en mechanisch zijn. In het eerste geval blijven bijvoorbeeld noch het productaanbod noch de structuur lang hetzelfde. Bij het andere uiterste zijn daarentegen de structuur en het productaanbod niet aan verandering onderhevig. Met andere woorden deze dimensie loopt van enerzijds organisatorische veranderlijkheid en soepelheid tot organisatorische stabiliteit en duurzaamheid anderzijds.
Voor de dimensie gerichtheid zijn de twee uitersten aan de ene kant interne oriëntatie, integratie en eenheid, en aan de andere kant externe oriëntatie, differentiatie en rivaliteit. De veronderstelling hierbij is dat sommige organisaties succesvol zijn als ze harmonieuze interne karakteristieken hebben en andere organisaties dit zijn als ze gericht zijn op interactie of competitie met externe partijen. Deze dimensie kent een verloop van organisatorische samenhang en overeenstemming naar organisatorische zelfstandigheid en onafhankelijkheid.
Voor meer informatie over het concurrerend waardenmodel, klik hier